پيراهني از شرم باد كه بوزد از لابه لاي شكوفه هاي گندم و گيلاس

 

 

رواني ام كه مي رواني ام از پيش و ُ     بعدحافظ به دور سرم چرخ مي خورد با پياله اي از شراب هفت ساله در شيراز :

 

 

كه مزه ي لوطي خاكه حاجي

 

 

خانه ات آباد مگر اين آخرين پياله نباشد

 

 

بالا بياوراني ام كه مستي و راستي ،  عربده در كشي در وسط ميدان

 

 

آي نفس كش ، كش مي آوري و

 

 

خميازه مي كشي كه لوطي سرش بره قولش نمي ره

 

 

لوطي كه اهل جر زدن نيست

 

 

ج  ج  جون همون ج  جف سيبيلات ، خ  خواهرش و 

 

 

خ  خشتكش و ُ

 

 

جر مي دم مي كشم رو سرش ،  كه لوطي و شب سياه مي شناسه

 

 

هنوز رو زمينه سفت نشاشيدي حاجي

 

 

□

 

تو هزار و يك سال پيش در شيراز زاده شدي

 

 

با روايتي تازه

 

 

در خرابه هاي حافظيه

 

 

كه راوي اش من باشم

 

 

و چشمانت دو كبوتر عاشق بر فراز برج ها و قصيده ي زني در كمرگاه باران

 

 

□

 

 

 

شروع مي شوي از من

 

 

ميان همين تاريكي

 

 

يا اصلن شبيه خودم

 

 

لب هاي ورم شده ات را موازي دستانم

 

 

دنيا زني است با چشم هاي زيتوني

 

 

و هفت روز بعد من زاده شدم

 

 

تو از دنده ي چپ من

 

 

از دماغ فيل افتاده نبودي مگر ؟ كه افتاده بود برادران من اندر ميان شما

 

 

و لوركا  به تمامي عصر ها در گرانادا شاعري مي ميرد .

 

 

 

صادق دارابي

 

 

[ ]
+ نوشته شده در ساعت10 PM توسط فرید هاشمی نسب